Van geschiedenis tot de uitspraak
Alles over de Franse taal

Wist u dat...

... de Franse taal uit de spreektaal en de volkstaal van het Latijn is voortgekomen, maar dat het Frans tegenwoordig toch op een groot aantal punten afwijkt van andere Romaanse talen?

... er in de gesproken taal niet te horen is welke werkwoordsvervoegingen gebruikt worden?

... dat de s van het Franse woord "nous" de ene keer wel en de andere keer niet wordt uitgesproken? Daarnaast krijgt het woord soms de z-klank. Dit hangt allemaal samen met het woord dat na "nous" komt.

Waar kennen we Frankrijk van?

We kennen de Franse taal allemaal door het land Frankrijk. In Frankrijk zelf is veel te vinden: zon, zee, strand, mooie natuur en prachtige wijngaarden. Het is dan ook niet voor niets dat we vanuit Nederland graag op vakantie gaan naar Frankrijk.

Naast dat Frankrijk een land is voor mooie vakanties, is het zakelijk gezien een zeer belangrijke handelspartner en is het land lid van verschillende grote internationale organisaties, o.a.:

  • de Europese Unie
  • de Verenigde Naties
  • de Veiligheidsraad
  • de NAVO
  • de G8
  • OESO
  • de Wereldhandelsorganisatie.

Waar we Frankrijk regelmatig tegenkomen is in de keuken, er zijn veel restaurants die gerechten maken op basis van de Franse keuken. Naast eten staat Frankrijk ook bekend om zijn sportevenementen, de Tour de France bijvoorbeeld.

Genoeg over het land zelf en waar we het van kennen, laten we eens kijken naar de Franse taal. Want laten we eerlijk wezen, dat vinden wij het meest interessant aan Frankrijk.

Waar komt de Franse taal vandaan?

Laten we beginnen bij het begin en kijken naar de geschiedenis van de Franse taal. Omdat de Franse taal (Français) uit de spreektaal en de volkstaal van het Latijn is voortgekomen, behoort deze taal tot de Romaanse talen. In het Romeinse Gallische tijdperk werd dit taalgebruik door de jaren heen overgenomen en veranderd.

In het jaar 842 bij het tekenen van de Eed van Straatburg werd de alliantie tussen Karel de Kale en Lodewijk de Duitser verzegeld. Dit document werd zowel in de Romaanse als Germaanse taal opgesteld en wordt tegenwoordig beschouwd als het oudste document dat in het Frans werd geschreven.

De Franse taal bestond in de Middeleeuwen uit een groot aantal dialecten, die per streek grote verschillen vertoonden. In die tijd is Frankrijk een tweetalig land: enerzijds de volkstaal, gesproken door de bevolking en anderzijds het Latijn, de taal van de kerk, de geestelijken, de wijsgeren en het onderwijs.

Ondanks de voortschrijdende ontwikkeling van het Frans, blijft de tweetaligheid bestaan tot in de 17e eeuw en nog langer in de wereld van de universiteit en de kerk.

Het Frans wijkt op een groot aantal punten af van andere Romaanse talen

Ondanks dat de Franse taal is voortgekomen uit de spreektaal en volkstaal van het Latijn, wijkt de Franse taal toch op een groot aantal punten af.

  • De Franse taal kent een verregaande afslijting van morfologische uitgangen.
  • De Franse taal kent, net zoals in het Oudfrans en in het Middelfrans, een groot aantal brekingen en klankverschuivingen (fonologie).
  • De Franse taal heeft een weinig Keltische substraat, waarin men in feite telt in twintigtallen en een Germaans, vooral Frankisch superstraat, dat zich onder meer uit in de dubbele ontkenningen ne...pas, ne...rien, ne...personne en ne...jamais, enz.

Volg ons

De Franse uitspraak

Morfologie

Morfologie is de leer van de woordstructuur en de woordvorming. Dat wil zeggen dat de wijze waarop in een taal door afleiding en samenstelling woorden worden gevormd, alsook de leer van de verbuigings- en vervoegingsvorm.

De morfologie heeft betrekking op de vormveranderingen binnen woorden, zoals vervoegingen van werkwoorden en verbuigingen van zelfstandige naamwoorden en bijvoeglijke naamwoorden.

Dit betekent voor de Franse taal dat deze een kleine werkwoordinflectie kent in vooral de spreektaal.

In de schrijftaal wordt onderscheid gemaakt tussen de werkwoordsvervoegingen, echter in de gesproken taal is dit niet te horen of het nu gaat over de eerste, tweede en derde persoon enkelvoud of over de derde persoon meervoud. Daarbij ook wordt de eerste persoon meervoud “nous” weinig gebruikt in de spreektaal.

Regelmatig wordt de nous-vorm vervangen door “on”, waardoor ook deze dezelfde uitspraak krijgt. Er is dan ook geen verschil meer tussen de werkwoordsvormen: ”il regarde” en “on regarde”.

Wanneer een regelmatig werkwoord op “-er” eindigt, dan zal de uitspraak voor alle vier de persoonsvormen hetzelfde zijn.

Een voorbeeld is het werkwoord “arrêter”
1e persoon enkelvoud: j'arrête
2e pers. enkv.: tu arrêtes
3e pers. enkv.: il arrête / elle arrête / on arrête
3e pers. meerv.: ils arrêtent / elles arrêttent

De uitspraak van alle vier de vormen van het woord zijn alle vier hetzelfde: [aret].

De Franse werkwoorden, die we in drie groepen kunnen verdelen, de regelmatige werkwoorden eindigend op -er en -ir en alle regelmatige en onregelmatige werkwoorden die eindigen op -re is de reflectie voor de eerste drie personen enkelvoud tijdens het spreken niet te horen. Voor de imparfait (verleden tijd) en de futur (toekomende tijd) is dit ook niet het geval.

Fonologie in de Franse spreektaal

Fonologie is een samenstelling van de Griekse woorden “klank” en “woord”. Het bestudeert de kleinste onderdelen van de taal. Bij de gesproken taal hebben we het hier over spraakklanken, de klankleer. Maar omdat ook gebarentaal deze (betekenisloze) onderdelen heeft, hebben we het liever over vormleer.

Fonologie richt zich onder andere op de grammaticale structuur van de taal, klankverschuivingen.

Bij het aanleren van een vreemde taal worden o.a. De fonologische regels van de moedertaal aangepast. Een native speaker van het Nederlands zal zijn best moeten doen om eenzelfde geschreven woord uit twee verschillende talen met een tot de taal toebehorende taalklank uit te spreken.

In de Franse taal ontstaan klankverschuivingen hoofdzakelijk bij medeklinkers die een andere klank krijgen door de omgeving waarin zij voorkomen.

We nemen de letter “s” als voorbeeld:

De “s” van nous wordt niet uitgesproken, wanneer we zeggen “wij doen”, nous faisons. Maar we laten de “s” wel horen bij “wij zijn”, nous sommes.

Bij “wij hebben”, nous avons krijgt de “s” een z-klank. Tussen twee klinkers en een medeklinker verdwijnt de klank, tenzij dit een s-klank is. Ook bestaan er meerdere g-klanken. Kijk maar naar de uitspraak van de woorden “garçon” en “gentil”.

Meer weten over de Franse taal of andere talen?

Neem contact met ons op of volg ons op Facebook of Twitter. Hier houden we u op de hoogte over alles op het gebied van talen, emigreren, taalontwikkeling en meer.

Laat een reactie achter